روز جهانی کارگر یک حماسه یا احقاق حقوق!؟
در راستای جنبش های مردمی ایران در طول دو سده اخیر، همواره اعتراضات خوی و رنگ مذهبی به خود داشته است. که این ناشی از مذهبی بودن عموم جامعه بوده و از سویی عدم وجود تشکل های مستقل و غیر مذهبی، مردم را بر آن داشته که از کور سوهایی چون تشکیلات مذهبی بهره جویند، هر چند کم!
جامعه ایران در گذر از فئودالیسم به سرمایه داری در این صد ساله اخیر همواره به دلایل گوناگون ناکام مانده است. عواملی چون استبداد، استعمار و ارتجاع (واپس گرایی) از این جمله اند. در یک جامعه استبداد زده تحت حاکمیت شاهان و شیخان که با کوچکترین حرکات و نمود های اجتماعی نیز سر ستیز دارند، نمی توان انتظار رشد و پیشرفت در زمینه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی داشت. در ایران هیچ گاه به صورت سازمان یافته به زیرساخت های اقتصادی توجه نشده، که مهمترین عامل پیشرفت در یک جامعه ست. اگر اقتصاد شکوفا باشد؛ آموزش و پرورش، بهداشت، وضعیت مسکن و معیشت جامعه نیز بهبود می یابد. در یک اقتصاد سالم و رو به جلو، سندیکا و سازمان های کارگری و احزاب مختلف بوجود می آیند، که این خود به صورت یک دور متناوب به روند بهبود اوضاع اجتماعی یاری می رساند.

